Naar overzicht

Relativeren kan je leren

04 maart 2019 - 6 min. leestijd
Jurko

Relevante trainingen

Everyday Impact

De regelmatige botsingen in het heelal ontgaan mij. En alhoewel ik mij regelmatig druk maak over de polarisering in de wereld en de politiek lig ik daar ook niet élke nacht wakker van. Nee. Voor mij zijn het die venijnige ‘conflictjes’ die ik heb met mezelf en mijn naaste omgeving. Die collega die mij net even ‘verkeerd’ aanspreekt, mijn vriend die mij besluit te bellen op het moment dat het mij niet (ik zeg niet) uitkomt of die bumperklever die mij, terwijl ik naar mijn werk rij, op een mistige A10 tot waanzin drijft.

Ik ben van de categorie mens aan wie sommige conflicten blijven kleven. Uren of dagen na de eigenlijke gebeurtenis verzin ik dan nog wraakscenario’s over wat ik eigenlijk ‘had moeten zeggen’. In het ergste geval zit ik op de fiets op een vrije zaterdag en repeteer ik nog hardop het conflict en hoe ik dan die persoon volledig op zijn of haar nummer zet. Het gaat maar door en het geeft stress! Die verhalen in je hoofd. Conflict.

Ken jij dat ook? Conflicten die blijven hangen terwijl ze allang niet meer aan de hand zijn? Het zijn voornamelijk je eigen gedachten, je eigen verhalen die als een soort mallemolen stress veroorzaken. Voel jij je soms ook overgeleverd aan dit verschijnsel? Houden die belemmerende gedachten jou ook in hun greep? Read on!

“Ik ben van de categorie mens aan wie sommige conflicten blijven kleven.”

Van doemdenken naar omdenken

Oké, ik ben niet van die methodes om het leven beter, fijner of gelukkiger te maken. Het merendeel ervan werkt voor mij op de lange termijn toch niet. Bovendien probeert de oprichter van zo’n methode me vaak net iets te agressief-overpositief te vertellen waarom dit echt de methode is en dat ik zeker de e-course en het boek moet bestellen. Maar heel soms raakt iemand mij wel. Dan voel ik dat deze persoon zijn of haar ‘methode’ slechts gebruikt als een toegang naar een hoger doel, een dieper gevoel.

Byron Katie is zo’n persoon. Deze Amerikaanse teacher besefte na jarenlange depressies dat het niet zozeer de situaties zijn waarin je je bevindt, die het probleem zijn, maar hoe jij erover denkt. ‘The Work’ (haar methode) bracht haar de hele wereld over en heeft inmiddels al honderduizenden mensen geraakt.

Met ‘The Work’ bevraag je simpelweg een stressvolle gedachte. Het komt neer op 4 vragen;

  • Is het waar?
  • Kun je absoluut zeker weten dat het waar is?
  • Wie ben je met die gedachte?
  • Wie ben je zonder die gedachte?

Als laatste opdracht vraagt ze je de gedachte om te draaien.

‘Het zijn niet zozeer de situaties waarin je je bevindt, die het probleem zijn, maar hoe jij erover denkt.’

Hoe ‘The Work’ kan werken voor jou

Laat ik je meenemen in een simpel voorbeeld. Drie weken geleden was ik als Speech Republic coach aan het werk in Manila op de Filippijnen. Na een briljante en intense werkweek had ik nog tien dagen vakantie geboekt op een eiland ernaast. Na ’s nachts om één uur te zijn opgestaan, vloog ik om half vijf richting de hoofdstad van het eiland. Ik zou daar om zes uur in de ochtend opgepikt worden en vervolgens 2,5 uur rijden naar mijn bestemming.

De waarheid was dat ik om zes uur werd opgepikt maar vervolgens eerst nog 2,5 uur moest wachten. Toen het busje eindelijk vertrok, reden we van plek naar plek en stapten er steeds meer mensen in. Uiteindelijk zat ik met veertien mensen in een busje voor negen tussen de rijstzakken, backpacks en pakketten met mango’s en ananassen. Bovendien bleek het meisje naast mij te lijden aan een ernstig geval van wagenziekte.

‘Dit houd ik wel 2,5 uur vol’, dacht ik met mijn wang letterlijk tegen het raam geplakt. ‘Even volhouden…’ Op een gegeven moment stopten we bij wat leek op een busstation. Op de vraag hoe laat we zouden arriveren op de eindbestemming, antwoordde hij: ‘at poor tirty.’ Wat? Half vijf?! ‘Dit kan niet, dit is belachelijk, dat is echt te lang, ik krijg geen zuurstof…’ Maar ik was alleen op reis en ik had niemand om tegen te klagen. Uit pure wanhoop heb ik er ‘The Work’ op losgelaten. Half induttend en wakkerschuddend nam ik vraag voor vraag mijn gedachten onder de loep.

‘Dit is een onmogelijk lange rit!’

Is dat waar?

‘Ja!’

Kun je absoluut  zeker weten dat het waar is?

‘JA. Ehm, absoluut… nee.’

Wie ben je met die gedachte?

‘Mega gestrest, boos, gefrustreerd, licht wanhopig, scenario’s verzinnend over hoe ik op de eerste stopplaats de chauffeur ga aanspreken, hij krijgt mijn 4 euro niet (ik weet het, ik ben afschuwelijk als ik in deze cocon zit), ik had nooit moeten gaan.’

Wie ben je zonder die gedachte (geloof me, het beantwoorden van deze vraag kost tijd maar ik had acht uur in een bus)?

‘Eh… Dan zit ik gewoon in een bus. De uitzichten zijn briljant, ik ben op avontuur. Wie maakt dit mee? Ik heb eindeloze tijd.’

Realiteit op je radar

De ommekeer ging zelfs zover dat ik mijn ervaring als een briljant avontuur begon te zien. De rit was nog steeds niet mijn favoriete hobby en korter was lekkerder geweest. Maar zoals Byron Katie zegt: don’t argue with reality.

Dus, terug naar dat moment waarop jij jezelf over de kop jaagt met je eigen gedachten. Die malende, constant repeterende gedachte over een situatie die is zoals hij is. Laat je dan inspireren door Byron Katie. Stel op z’n minst de vraag: ‘is dit nu echt waar?’ Het kan maar zo zijn dat deze vragen jou helpen om iets minder op het verhaal in je hoofd te concentreren en meer op de realiteit.

En eerlijk gezegd… die is vaak een stuk minder dramatisch.

Magiemoment

Ontvang elke maand inspiratie voor magische communicatie in je mailbox.
We sturen alleen nuttige e-mails, beloofd!

Wij vinden spam ook vervelend en zullen niet meer dan één keer p.w. uitzenden.